| تبليغات | X |
نگاهی بر کتاب (زویا/ سرنوشت من افغانستان نام دارد)
نبشتن دربارة افغانستان و افغانستانی ها برای خبرنگاران و نیمه نویسنده گان غرب جذابیت ویژه یی دارد. این نبشته ها مانند قصه های هزار و یک شب خواننده گان را افسون می کنند و آنان را به دنیای افسانه یی می برند که در آنجا هنوز در خیابان هایش خرکاران در کنار موتر های آخرین سیستم خرهای شان را در پیش گرفته و سبزی های پر از گِل و پژمرده یی را به مردم پیشکش می کنند. این خرها مانند نیاکان خود سر به زیر بار می کشند و تنها تفاوت شان در اینست که از سرو صدای موتر های بزرگ و کوچک و نو و کهنه هراسی به دل ندارند. شجاعانه در خیابان های نیمه گلی و نیمه اسفالت شده گام بر می دارند و به مردمی نگاه می کنند که علاوه از درون پندار های متناقض، نمای متناقض نیز دارند.
کت
خبرنگار در حالی که لبخند بر لب دارد، روی چوکی ستدیو خود را جا به جا می کند و دندان های خود را به نویسنده نشان می دهد: لطفا یک خاطرة بد تان را بگویید؟
هشتاد و هفت سال برای خانم دانشوری چون دانشور عمر درازی نیست. سیمین دانشور در هشتم ماه ثور همین سال هشتاد و هفت ساله شد. او دو سال پسین را در تهران، غالباً در شفاخانه های امدادی و دولتی در تاریک های کوما، با چشمان بسته، لبان خاموش و نفس های مصنوعیی که از طریق لوله های آکسیجن می گرفت، گذشتانده است. امروز با این که دانشور با صدای ضعیف و چشمان گود رفته از صحت خود خبر می دهد، اما همه می دانند که سیمین به آخر خط رسیده است؛ به آخر خط حیات خود، نه به آخر خط پندار های دانشورانه و آفریده های روشنگرانه اش در طول زنده گی دانشمندانه اش. چون این خط را پایانی نیست. به گفتة مولانای بزرگ انسان همان اندیشه است نه استخوان و ریشه. تفو زنده گی و زهی اندیشه. [2]
دوستان خوبم برایم پیشنهاد کرده اند که کوتاه نویس باشم. خوب؛ من با اساسات وبلاگ نویسی آشنا استم و می دانم که چگونه وبلاگ نویسی کنم؛ اما گاهی این قلم نافرمان من به راه های دراز می رود چون فکر می کند که هدف خود را تنها در همین راه ها می یابد.
