رمان "راز داوینچی"(1) با صحنه پردازی های معتارف داستان های پولیسی آغاز می گردد. در تاریخ ادبیات، رمان ها و داستان های پولیسی و گوتیک در مقایسه با سایر آفریده های ادبیات داستانی از عمق برخوردار نبوده اند. سطحی نگری، ماجرا پردازی و هیجان سازی از مولفه های رمان های پولیسی اند که خواننده را تا گشایش و کشف رمزی که در یک فرضیه و یا شبه حقیقت مطرح می گردند، با خود می کشانند؛ اما پس از گشایش رمز، خواننده با تمسخر و گاهی هم با دغدغه به خود می گوید:" هی پس ماجرا از این قرار بود!"

مکاشفه و تخیلی که آفریده های جدی ادبی درپایانه می آفرینند، در رمان های گوتیک و پولیسی به میان نمی آیند. قفل ذهن خواننده با کلیدی که نویسنده در اخیر برایش پیشکش می کند، باز می گردد و تمام. در این رمان ها، روان پرسوناژها کاویده نمی شوند و تنها کنش ها و فعل های ظاهر آدمیان بازتاب می یابند؛ همانند تمام داستان های آبکی. پایان رمان های پولیسی نیز دنباله همان سطحی نگری است. سیاه و سپید ها رده بندی می گردند؛ اهورامزداییان پیروزمند و اهریمنان شکست خورده.