16 عقرب ۱۳۸۹

 

هنگامی که دیپلومات نارویژی کای آیده به عنوان نماینده خاص سرمنشی ملل متحد وارد کابل شد، هرگز نمی دانست که در بازی های بزرگ سیاسی و معما های منطقه یی چنان گیر می نماید که رهایی از آن حتا زمانی که دیگر افغانستان را ترک می کند، نیز مقدور نیست؛ احتمالاً نبشتن کتاب (اولویت سرنوشت ساز در افغانستان) برایند همین سازوکار پیچیده و مقابله با معادله چند مجهوله جنگ و تقابل در افغانستان و منطقه  است. با این هم نارویژی ها با شوخی می پندارند که (آیده) ها بدون این که خواسته باشند به دلیل نام شان با افغانستان پیوند دارند. (1)

تعجب نکنید هنگامی که در این روز ها رسانه های جهان با خبر ها و گزار ش های خود به استقبال  (اولویت سرنوشت ساز در افغانستان) رفته اند؛  پرداختن به بازی های بزرگ سیاسی- رسانه یی، دقیقا یکی از مدل  هاییست که سال ها قبل توسط پروفیسور نارویژی یوهان گالتونگ، در تعریف آسیب شناسی رسانه ها و مخاطبان  به عنوان یک تز با کاربرد فلسفی و جامعه شناختی ارائه شده بود. انگاره های واقعی جنگ افغانستان، چه از سوی گالتونگ مطرح گردند یا از سوی آیده، قرائتی از حضور یک سوپرمن نه چندان عادل  و مناسبات نابرابر جهان بعد از جنگ سرد است.